نگاهی کوتاه به فیلم - داره صبح می شه

این فیلم هم مثل فیلم هائی که الآن چندین سال است در سینمای ایران تولید می شود، درباره زندگی و گرفت و گیرهای زندگی مرفهین و پولدارها و (به اصطلاح) روشنفکران است، یعنی همان چند درصدی که صبح تا شب در همه ایران و فضای مجازی به آنها بد و بیراه گفته می شود

این فیلم چیزی ندارد که بتوان از آن استفاده ای کرد، نه محتوائی و نه بصری

عجیبت ترین چیزی که در اخلاق ایرانی وجود دارد همین است که اگر یک کاری را صد با انجام داده و یک نیتجه گرفته، فکر می کند که برای بار صد و یکم یک نتیجه دیگر خواهد گرفت

صبح تا شب گلوی خودمان را پاره می کنیم که، چرا همه صفات خوب و انسانی و اسلامی و اجتماعی در جامعه پس رفت می کند و بعد متوقع هستیم که با اینگونه فیلم ها اجتماعمان را از این گرداب نجات بدهیم

با چه زبانی باید گفت که این آب در هاون کوبیدن است

این فیلم های (به اصطلاح) روشنفکری دردی از کسی درمان نمی کند اگر به فکر این مردم و جامعه امان هستیم باید ذهنهایمان را بشوئیم و دوباره به این مقوله سینما نگاه کنیم

ما شاید فیلم سازی بلد باشیم ولی چه بسازیم را هنوز خیلی از ماها یاد نگرفته ایم

یا علی

درس زندگی 87 - آنتونی رابینز

افکار، اعمال و تصمیمات روزمره شما تابع چه نظراتی هستند؟ 

این تمرین را انجام دهید تا به تاثیر نیروی نظر بر خود پی ببرید. 

1 – در بالای صفحه کاغذ بنویسید (نظرات سازنده و نیروبخش) و بر بالای صفحه دیگر بنویسید ( نظرات ضعیف کننده و محدود کننده)

2 – ظرف ده دقیقه روی این صفحات نظرات خود را پیاده کنید و هر چه به نظرتان می رسد بنویسید

3 – هنگام تفکر، هم به نظرات خاص و هم به نظرات کلی (جهانی) توجه داشته باشید. خصوصا به نظراتی که با (اگر) شروع می شوند توجه کنید. مثلا: اگر دائما از همه امکانات خود استفاده کنم موفق خواهم شد

یا علی

درس زندگی 86 - آنتونی رابینز

یکی از رموز موفقیت افسانه ای پت ریلی(مربی بسکتبال) اعتقاد به پیشرفت مداوم و تدریجی است

وی در سال 1986 با مشکل بزرگی روبرو شد: تیم او معتقد بود که نهایت تلاش خود را به عمل آورده است، اما با این همه در سال پیش در زمینه قهرمانی موفقیتی بدست نیاورده است

برای بهبود وضع تیم، وی بازیکنان را مجاب کرد که اگر هر فرد، در هر یک از پنج مهارت اصلی فقط یک درصد پیشرفت کند، تیم به قهرمانی خواهد رسید، زیرا تیم دوازده نفره، در آن صورت مجموعا 60 درصد بهتر خواهد شد

رمز موفقیت این طرح، در سادگی آن است. هر کسی یقین داشت که می تواند حداقل به میزان یک درصد، مهارت خود را افزایش دهد

اگر شما بطور مدام پیشرفت های کوچکی بکنید، سرانجام به چه هدفی می توانید برسید؟

یا علی

نگاهی کوتاه به فیلم - ابدو یک روز

این فیلم هم مثل اکثر فیلم های دیگر، نشان دهنده یک ملت (ایران) است که همه (بدون استثناء) در آن آدم ها بی عرضه ، احمق، خلافکار، متقلب، دروغگو، کثیف، بزدل، ... هستند

و ما هم با آدم های آن همذات پنداری می کنیم، چون ما هم ایرانی هستیم

این روش خدا نیامرزیده دوربین روی دست هم که دیگر شده است علامت فیلمساز بودن، حالا اینکه اصلا جای این کار هست یا اصلا باری را متحمل می شود و یا مفهومی به فیلم اضافه می کند هم دیگر سینمای ایران در مورد آن فکر نمی کنیم

البته این فیلم یک خوبی دارد و آن اینکه با ساختن این فیلم ها شاید آن عده ای که اعتیاد را مریضی می دانند بالاخره به عقل آمده و به دیده جرم به آن نگاه کنند (یک جستجوی ساده در اینترنت و پیدا کردن اخبار در مورد این معتادان چقدر جنایت کرده اند کار زیاد سختی نیست، از فروش افراد خانواده اشان تا کشتن انسان ها برای رسیدن به مواد مصرفی شان)

فیلم آنقدر سیاه است که تا آخر دیدن آن دل محکم و قلب قوی می خواهد

ندیدنش چیزی را از آدم کم نمی کند

یا علی

نگاهی کوتاه به کتاب - سووشون

همه دوستانی که مرا می شناسند می دانند که من یک کتاب را معمولا دوبار نمی خوانم، دلیلش هم یکی این است که آنقدر در زندگی وقت کم است که نمی توان وقت را برای دوباره خوانی یک کتاب صرف کرد، و دیگر کتابی که این اهمیت را داشته باشد خیلی کم است

ولی برای اینکه دوستان در کلوب کتابخوانی این کتاب را انتخاب کرده بوند، کتاب سووشون سیمین دانشور را دوباره بعد از سی و چند سال خواندم

این کتاب در زمان خودش(یا لااقل در زمانی که من برای اولین بار آن را خواندم کتاب خوبی بود با ادبیاتی جدید و نو، اما مثل خیلی از کتابهای دیگر الان تقریبا هیچ حرفی برای گفتن ندارد

جملات بیاد ماندنی آن اینهاست:

... به لاله گوش شوهرش در نور چراغ خیره شده بود. عین مخمل گلرنگی که از جهت مخالف به خوابهایش دست کشیده باشند.

سرم را در دامن یوسف می گذاشتم و یوسف شقیقه هایم را با انگشتهایش مالش می داد و می گفت: شرط می بندم حالت خوب خوب می شود

اگر کتاب جدیدی برای خواندن داری، همان کتاب جدید رابخوان

یا علی